Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień" - Są w życiu chwile...

Są w życiu chwile, gdy człowiek chce obdarować kogoś płynącymi z głębi duszy słowami pociechy, choć nie wie, czy obdarowany się ucieszy

Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień"  

Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień" - Jak się spojrzy wstecz...

Jak się spojrzy wstecz, życie ludzkie jest podobne, upływa, zanim się spostrzeżemy

Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień"  

Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień" - Życie to podróż...

Życie to podróż, w trakcie której stopniowo wypuszczamy pamięć z rąk.

Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień"  

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" - Daj ludziom konkursy...

Daj ludziom konkursy, w których do zwycięstwa wystarcza znajomość słów popularnej piosenki, stolic stanów albo wysokości ubiegłorocznych zbiorów w Iowa; nawkładaj im do głów masę niewybuchowych danych; wtłocz tyle "faktów", żeby ich mózgi pękały w szwach - będą odczuwali przesyt, ale zarazem dumę z posiadanych "informacji". W ten sposób dasz im poczucie że naprawdę myślą; dasz im złudzenie ruchu bez ruszania się z miejsca. I będą z tym szczęśliwi, bo tego rodzaju fakty nie ulegają zmianom. Nie podsuwaj im śliskich narzędzi, takich jak filozofia czy socjologia, które pozwoliłyby im kojarzyć fakty. To prosta droga do melancholii.

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" 

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" - Nie da się wybudować domu bez drewna...

Nie da się wybudować domu bez drewna i gwoździ. Jeżeli nie chcesz, żeby ktoś zbudował dom, schowaj przed nim drewno i gwoździe. Jeśli nie chcesz, żeby człowiek był nieszczęśliwy z powodów politycznych, nie przedstawiaj mu dwóch punktów widzenia, tylko jeden. Albo jeszcze lepiej: nie przedstawiaj żadnego. Niech zapomni, że istnieje coś takiego jak wojna. Jeżeli z tego powodu aparat władzy miałby być niewydajny, nadmiernie rozbudowany i żarłoczny na nasze podatki, to i tak jest to lepsze, niż gdyby ludzie mieli się tym zamartwiać. 

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" 

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" - (...) dlaczego książki budzą nienawiść i lęk?...

(...) dlaczego książki budzą nienawiść i lęk? Pokazują pory na obliczu życia. Ludzie są wygodni, wolą gładkie, księżycowe twarze: pozbawione porów, włosków, wyrazu.  Żyjemy w czasach, w których kwiaty usiłują wzrastać na innych kwiatach, zamiast czerpać soki z deszczu i żyznej gleby. Nawet fajerwerki, mimo całej swojej urody, biorą początek w chemii ziemi. Tymczasem my żyjemy złudzeniem, że możemy rosnąć, żerując na kwiatach i fajerwerkach, i nie wracać do rzeczywistości. Nie dopełniać cyklu. 

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" 

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" - Ale to właśnie jest w człowieku najpiękniejsze...

Ale to właśnie jest w człowieku najpiękniejsze: nigdy nie jest aż tak zniechęcony ani aż tak zdegustowany, żeby się poddać i nie spróbować jeszcze raz, ponieważ doskonale zdaje sobie sprawę, jakie to ważne i jak bardzo warte zachodu. 

Ray Bradbury "451° Fahrenheita" 

Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień" - (...) nawet okrucieństwo ma swoje granice...

(...) nawet okrucieństwo ma swoje granice, których człowiek nie powinien przekraczać. 

Sanaka Hiiragi "Fotograf utraconych wspomnień"  

Ewa Woydyłło "Bo jesteś człowiekiem. Żyć z depresją, ale nie w depresji" - Jest kilka umiejętności...

Jest kilka umiejętności, które są niezbędne do pilnowania duszy przed złem i brzydotą. Jedną z najważniejszych jest zdolność przebaczania.

Ewa Woydyłło "Bo jesteś człowiekiem. Żyć z depresją, ale nie w depresji"

Ewa Woydyłło "Bo jesteś człowiekiem. Żyć z depresją, ale nie w depresji" - Duchowość to również zdolność...

Duchowość to również zdolność i potrzeba doznawania uczuć wyższych. Cała ich gama składa się na jasną stronę człowieczeństwa. Można ją zdefiniować jako sferę zarezerwowaną dla Dobra i Piękna. Nie ma tam miejsca dla uczyć, z których rodzą się złe czyny - złe dla siebie, złe dla innych, złe dla Ziemi. Te ciemne uczucia sprowadzają nieszczęścia. Nikt nie jest od nich wolny, ale nikt też nie jest na nie skazany. Człowieczeństwo zobowiązuje. Uczuć, które mają moc krzywdzenia, nie wolno pielęgnować ani zostawiać w duszy, bo stanie się ona chora, zacznie powoli umierać. Pokarmem duszy jest Dobro i Piękno, które trzeba do siebie dopuścić. 

Ewa Woydyłło "Bo jesteś człowiekiem. Żyć z depresją, ale nie w depresji"

Ewa Woydyłło "Bo jesteś człowiekiem. Żyć z depresją, ale nie w depresji" - Miejsce strachu...

Miejsce strachu powinna w końcu zająć ufność; jeżeli strach oddala nas od ludzi, zaufanie przybliża do nich i włącza nas do ludzkiej wspólnoty, uwalniając od depresyjnej samotności. Ufność, wdzięczność, akceptacja i uczciwość stanowią najważniejsze emocjonalne elementy rozwoju duchownego prowadzącego do uciszenia niezgody na świat, jaki jest, innych ludzi, którzy są, jacy są, no i przede wszystkim na samych siebie - takich, jacy jesteśmy.

Ewa Woydyłło "Bo jesteś człowiekiem. Żyć z depresją, ale nie w depresji"

Violetta Ozminkowski "Sztuka kochania gorszycielki" - (...) Miłość nie zna wieku...

(...) Miłość nie zna wieku, ona wieje jak wiatr...

Violetta Ozminkowski "Sztuka kochania gorszycielki"